Zweden 2003 deel 3

De oversteek van het Zuiden van Öland naar de kust van Zweden duurt ca 4 ½ uur. We worden plotseling verrast door opkomende mist en varen 3 uur lang met een zicht dat rond de 200 meter is. Het is gelukkig niet druk en we komen maar een paar schepen tegen. Bovendien worden we gewaarschuwd door de Kaat Mossel die vlak voor ons vaart en zijn radar aan heeft. Op Zaterdag 2 Augustus komen we in Karlskrona. Daar gaat de bemanning van de Kaat Mossel van boord.(opgetekend: 2 augustus 2003)

In Karlskrona is een soort minisail aan de gang. Zo liggen daar onder meer een Russische viermaster (de Kruzenstern) en een driemaster uit de Oekraine. Wij hebben vanaf onze ligplaats een goed uitzicht op de schepen en genieten van een oefenreddingsactie waarbij een brandend schip wordt geholpen door drie reddingsboten en een helikopter.We moeten een reparatie aan een antenne in de bezaansmast uitvoeren.

Joost wordt de mast in gehesen door de drie vrouwelijke bemanningsleden van de Kaat Mossel terwijl Paul en Titia foto's nemen.

Van Karlskrona varen we verder voorbij Karlshamn waar we in een mooie baai voor anker gaan. We hadden daarbij over het hoofd gezien dat we precies in de rook lagen van de schoorstenen van een cellulosefabriek. Daarom besloten we naar een uur om anker op te gaan, nog een uurtje door te varen en opnieuw op een betere plek voor anker te gaan (vlakbij Pukavik).(opgetekend: 5 augustus 2003)

De afgelopen weken hebben we vele prachtige zonsondergangen gezien. Maar nu willen we een keertje een zonsopgang zien. We liggen op de juiste plek, het is onbewolkt en de wekker staat op 04.30.Op tijd eruit en we zien de zon opkomen om 05.10 boven de horizon iets Noordelijker dan het Oosten.Beslist de moeite waard. We zijn daarna wel weer naar bed gegaan.

Samen met de Kaat Mossel zakken we langzaam af langs de Oostkust van Zweden. Op het traject van Åhus naar Simrishamn varen we door een militair schietgebied. Omdat we er niet zeker van zijn of er wel of niet geschoten zal worden besluiten we om te varen. En inderdaad horen we enige tijd later de nodige knallen. In Ystad nemen we afscheid van de Kaat Mossel met weemoed in het hart. We hebben een maand met elkaar opgevaren zoals we dat in de afgelopen twintig jaar al vele malen hebben gedaan. De Kaat Mossel gaat naar Rugen en wij varen naar Trelleborg om Ingrid aan boord te nemen en dan verder onze reis te vervolgen naar Denemarken.

Nederland wordt dezer dagen geteisterd door een hitte golf. Wij prijzen ons gelukkig dat wij op het water zitten. Het is hier ook warm op het land (25 tot 30 graden) maar op zee is er altijd de verkoeling van de wind al is die niet erg sterk. Na wekenlang in het scherengebied te hebben gevaren waar je voortdurend uit moet kijken naar rotsen en andere schepen is het ook wel weer eens fijn om op open zee te varen. Vooral vanwege de weidsheid van het water en de rust (er zijn weinig andere schepen).(opgetekend: 8 augustus 2003)